Onsdagkveld
var det eit forrykande regnver.
Ein kunne tru at himlens sluser var vidåpne.
Brått pressa sola seg gjennom skylaget og
såg ut som ein storbrann.
Det varte ikkje lenge så eg er glad eg sprang
til verandadøra og knipsa.
Augneblinken etter var det over.