tirsdag 24. april 2018

Minne

I Sanna si utfordring er  
minne
ordet denne veke.

Minna om faren min lever.
Sjøen og fisk var svært viktige.
Han åt fisk i ei eller anna form kvar dag,
gjerne både til frukost, middag og kvelds.
Me snakka ofte om at han kom til å leve
til han vart 100 år han som åt så mykje fisk.
Men dessverre innhenta arbeidsmiljøet frå tidlege
år han, asbest førte til kreft på brysthinna,
Mesoteliom,
og han døydde 86 år gammal 8. mars 2006.

Oldebarnet Celina Marie
får vere med oldefar på fisketur.

Dyrebare augneblinkar.

Oldefar ville gjerne at dei yngre skulle lære
om behandlinga av fisken.
Her får ho sjå korleis han gjer opp og steller den.

Gode minne !

Gemsweeklyphotochallenge v. 17 - Minne -





lørdag 21. april 2018

Vår i full fart


På Harpefossen der me har hytte har
det vore store snømengder heilt til siste veke.
For 3-4 dagar sidan gjorde varmegradene og vinden
kort prosess med mestparten av snøen.

På ein kort tur i nærområdet i dag
fekk eg mange overraskingar.

Kvitveis blømer,
og jammen er her andre
grøne blad også.

Hestehoven kjem rett opp av grus og stein,

Selja er langt komen.
Visste du at seljebarken inneheld salisylsyre og har i
 tusener av år vore brukt som febernedsettande, og
smertestillande ?
I dag blir acetylsalisylsyre framstilt syntetisk og me
kjenner dei som f.eks  Dispril og Globoid.
Kanskje kan me tygge på ei seljegrein visst haudeverken
melder seg når me er på tur i naturen..

Eg måtte plukke med meg nokre
kvitveis tilbake til hytta.

Den vesle mugga har plass til akkurat 
så mange kvitveis.

Eg ynskjer deg fine vårdagar framover.









fredag 20. april 2018

Mannskor


 I går kveld var det korkafè i Ulsteinvik.
Ulstein mannskor sto føre,
og hadde bede til seg 
mannskoret Vyrde frå nabokommuna Sande.
Dei song kvar si avdeling først,
deretter eit rikhaldig matbord (på sunnmørsk vis :)
og åresalg
før dei samla seg til slutt.

Det var ei mektig oppleving 
å høyre 40 songarar i god samklang.
Dei song mellom anna 
Den kvite symra les teksta her 
av Anders Hovden og tonesett av Johan H. Grimstad
Avslutta med
Når fjordene blåner

Salen var full med folk som kosa 
seg gjennom ein fin kveld 
i "Heimebane" sitt lokalmiljø.
Den flotte utsikta frå salen var
prikken over i-en.







tirsdag 17. april 2018

Krus


Utfordringa til Sanna har denne veke
Mugg
som tema. På norsk tyder ordet krus.



Svigerdotter Tanja hadde leire som som eit emne
i bachelorløpet på kunst og handverk.

Ho dreia først koppeform på dreiebenken,
så støypte ho form i gips utifrå den dreia koppeforma.
Deretter brukte ho brun farge på støypeleira som
er helt i formene.
Til slutt den blågrøne glasuren.
Ho laga 4 nydelege krus,
Ottar og eg er så heldige at me fekk
kvar sin av dei.
Tusen takk ♥

NB. Du kan søke etter Tanja til høgre i bloggen,
då finn du mange av arbeida hennar.






søndag 15. april 2018

Håp

Ordet i utfordringa hos Sanna denne veke er
Hopp - 
håp på norsk


"Håpet er skjørt som 
markens blomster "

Henrik Ibsen


Ella Victoria plukka sin første
Hestehov
i år.
Det kan vel diskuterast om akkurat denne
hardføre blomen passa til 
Ibsens dikt....


Her på Sunnmøre har me hatt strålande
ver med tosifra temperaturar siste dagane.

Håp om ein fin vår og sommar er kveikt.








tirsdag 10. april 2018

Fin aprilkveld

Då eg kom heimatt frå strikkekafé i går kveld
måtte eg berre stoppe og nyte og ta bilde
av den fine solnedgangen.
April bruka ofte å ha dei vakraste kveldane.

Sjøhuset

 Båt som er fanga i speglinga

Ein time seinare var utsikta frå
kjøkenglaset slik.

Grågåsa er på plass.
Dei synest visst at eg vart litt nærgåanede
og rømde unna.

Eg gler meg til mange fine kveldar framover.
Det blir nesten som ein lidenskap.




lørdag 7. april 2018

Ishavskjerringa

Eg synest Ishavskjerringa i Brandal på Sunnmøre er eit 
flott syn der ho står ved 


 vender blikket mot havet
og har Sunnmørsfjella bak seg.

Monumentet er laga av
kunstnaren Tore Bjørn Skjølsvik.
" ISHAVSKJERRINGA
Sidan Sunnmøringane starta selfangst har der heile tida
 vore ei dame det har blitt snakka lite om. "Ishavskjerringa".
 Ho som alltid sat igjen heime

 når mannen og ofte både ein og fleire søner reiste på ishavet.

 Som regel byrja dei på denne farefulle seglasen så snart 
dei hadde fått prestehanda på seg.
Dei tenkte ikkje så mykje på faren med det, 
men meir enn ein gong har både far og son kome vekk på same skute. - 
Dei var sterke, sjølvstendige kvinnfolk. Ofte med store barneflokkar,
 som heldt styr på det meste medan mennene var på ishavet.
 Dei hadde ikkje radio som kunne melde ifrå heim korleis stoda var. 
Ho som sat heime visste ingen ting frå dei gjekk ut kring neset 
og til skuta kom siglande inn mot heimestrender igjen.
 Der sto ho, ute på yttarste neset og speida etter skuta 
når den var ventandes heim  Var flagget på heil eller halv stang tru? 
Ofte kom dei ikkje i det heile tatt.
 Skuteforlisa var mange og dramatiske.
 Dei største katastrofane var i 1917 då sju skuter forliste,
 seks i isen og den sjuande på veg til Grønland.
 87 mann kom vekk. Den andre var så seint som i 1952 då det kom vekk 
fem skuter med 78 mann. 
48 koner med 98 umyndige born sat igjen heime utan sin forsørgjar.
Ishavskjerringa hadde ansvaret for heimegard med krøter, sauer, 
slotten og ofte ein stor barneflokk. Ho rodde også små - sjøen
 for å spe på hushaldinga.
Monumentet over "Ishavskjerringa" er no kome på plass
 ved uteområdet på Ishavsmuseet i Brandal. 
Den skal minne oss alle, både i dag og i framtida,
 om deira store innsats og ansvar for barneflokk,
 besteforeldre og heimegard. Medan mennene kjempa sin kamp 
mot naturkreftene på ishavet for å ha eit levebrød
 og i mange tilfelle aldri kom heim."