Eg kjende eg vart fengsla, eller bergtatt
då eg las boka
Kvinner som bygde ein by
av Trudi Henrydotter Eikrem - historikar.
Boka handlar om livet til åtte kvinner i Ulstein kommune,
som kvar på sin måte har sett sitt
preg på utviklinga av lokalsamfunnet sidan
1960 åra.
Historiene kom til etter påtrykk frå mor til forfattaren,
ei av dei åtte portretterte kvinnene i boka.
Ho minte dattera på at
det er mennene si historie som er nedskriven,
forteljingar om fiskeri, om fiskarbonden og skipsverft,
av og til ei forteljing om eitt og anna kvinnfolk.
Men skulle ein tru historiebøkene var det talet på born som
vitna om at det har budd kvinner i dette samfunnet.
Ho spurde dattera om ho ikkje kjende seg
forplikta til å jamne ut
skilnaden.
Eg fekk boka i julegåve, og har virkeleg kosa meg
med den.
Skal eg vere personleg så må eg seie eg er stolt over
å ha fått vere med i ein liten del av
det nokre av kvinnene fortel.
Eg vil nemne tre av dei.
Asbjørg.
Før det var organisert heimesjukepleie måtte sosialsjefen som òg var sjukepleiar
engasjere sjukepleiarar i bygda som var tilgjengelege til
å ta seg av stell og tilsyn i heimane.
Eg hugsar eg tenkte at eg skulle hatt "ødemarkstillegg",
der eg rodde over fjorden så gnuane på tommelane blødde...
Det var mange spennande oppdrag rundt i kommuna
for ein nyutdanna sjukepleiar..
Oddny.
I 1976 opna sjukeheimen i kommuna.
Der var fødestove.
Sjukepleiarane som hadde vakt på huset,
assisterte jordmora under fødslar.
Mang ein gong fekk eg vere i lag med henne og
oppleve den gode roa ho utstrålte
og det store underet det er kvar gong eit
barn kjem til verda.
hadde eg heimefødsel i 1973 så
og kjende att kor den fantastiske jordmora
tok seg av den fødande og det nye barnet.
Inger.
Den tredje eg vil nemne er sjukepleiaren som tok utdanning
tidleg, og som etterpå var mange år heime og
tok seg av familia si.
Då sjukeheimen opna begynte ho der som
54 åring og jobba der til ho var langt over 70 år.
Eg var så heldig å få jobbe i lag med den
flotte kvinna i mange år.
Eg ser tilbake på åra i lag med desse kvinnene med stor glede.
Boka er lokal, men kan vere interessant for
dei som bur i andre delar av landet òg.
For historia er nok skriven på same måten overalt,
med fokus på mennene sin innsats.
I epilogen reflekterer forfattaren over
tida då desse kvinnene vaks opp og det samfunnet
som dei tilhøyrde. Om frivillege organisasjonar som var
førande for mange av velferdstenestene me har i dag,
og som stort sett var drive av frivillege kvinner.
Her var mykje interessant å lese !
